نوشته های کوتاه

ای که پنجاه رفت و در خوابی

ای که پنجاه رفت و در خوابی                  مگر این پنج روزه دریابی
تا کی این باد کبر و آتش خشم                  شرم بادت که قطره آبی
کهل گشتی و همچنان طفلی                     شیخ بودی و همچنان شابی
تو به بازی نشسته و ز چپ و راست          می رود تیر چرخ پرتابی
تا درین گله گوسفندی هست                    ننشیند فلک ز قصابی
تو چراغی نهاده بر ره باد                      خانه ای در ممر سیلابی
گر به رفعت سپهر و کیوانی                    ور به حسن آفتاب و مهتابی
ور به مشرق روی به سیاحی                   ور به مغرب رسی به جلابی
ور به مردی ز باد درگذری                      ور به شوخی چو برف بشتابی
ور به تمکین ابن عفانی                          ور به نیروی ابن خطابی
ور به نعمت شریک قارونی                     ور به قوت عدیل سهرابی
ور میسر شود که سنگ سیاه                   زر صامت کنی به قلابی
ملک الموت را به حیله و زور                  نتوانی که دست برتابی
منتهای کمال، نقصان ست                       گل بریزد به وقت سیرابی
تو که مبدا و مرجعت اینست                     نه سزاوار کبر و اعجابی
خشت بالین گور یاد آور                         ای که سر بر کنار احبابی
خفتنت زیر خاک خواهد بود                    ای که در خوابگاه سنجابی
بانگ طبلت نمی کند بیدار                       تو مگر مرده ای نه در خوابی
بس خلایق فریفتست این سیم                   که تو لرزان برو چو سیمایی
بس جهان دیده این درخت قدیم                 که تو پیچان برو چو لبلابی
بس بگردید و بس بخواهد گشت               بر سر ما سپهر دولابی
تو ممیز به عقل و ادراکی                       نه مکرم به جاه و انسابی
تو به دین ارجمند و نیکونام                    نه به دنیا و ملک و اسبابی
ابلهی صد عتابی خارا                           گر بپوشد خریست عتابی
نقش دیوار خانه ای تو هنوز                  گر همین صورتی و القابی
ای مرید هوای نفس حریص                   تشنه بر زهر همچو جلابی
قیمت خویشتن خسیس مکن                   که تو در اصل جوهری نابی
دست و پایی بزن به چاره و جهد             که عجب در میان غرقابی
عهدهای شکسته را چه طریق                چاره هم توبتست و شعابی
به در بی نیاز نتوان رفت                      جز به مستغفری و اوابی
تو در خلق می زنی شب و روز              لاجرم بی نصیب ازین بابی
کی دعای تو مستجاب کند                     که به یک روح در دو محرابی
یارب از جنس ما چه خیر آید                 تو کرم کن که رب اربابی
غیب دان و لطیف و بی چونی                سترپوش و کریم و توابی
سعدیا راستی ز خلق مجوی                  چون تو در نفس خود نمی یابی
جای گریه ست بر مصیبت پیر                تو چو کودک هنوز لعابی
با همه عیب خویشتن شب و روز            در تکاپوی عیب اصحابی
گر همه علم عالمت باشد                     بی عمل مدعی و کذابی
پیش مردان آفتاب صفت                      به اضافت چو کرم شب تابی
پیر بودی و ره ندانستی                      تو نه پیری که طفل کتابی

اکنون که به عمر رفته در طول این چهل سال انقلاب می نگرم تاسف و افسوس مرا در بر می گیرد.

افسوس از گذشت زمانی که به عقب بر نمی گردد تا از خواب جهالت بیدار شوم.

افسوس از دست دادن زمان که این طلای با ارزش را دیگر نمی توانم بدست آورم تا خرج آینده کنم .

افسوس جهلی که در  این دوران به ظاهر عزت و افتخار (انقلاب ) داشته ام. غفلت از سوار بودن قومی دنیا طلب بر گرده مردمی ساده اندیش و ظاهر بین.

افسوس از دست دادن عزیزانی در این چهل سال که مایه افتخار بودند و شهید وطن و دین خود و از جان گذشتگان .

افسوس از این که گمان می کردم انقلاب برای مردم است و از مردم ، حال می بینم از مردم بود برای مشتی دنیا پرست و ظالم که  مردم در جایگاه اهمیت نیستند بلکه پلکان بالا رفتن و ابزار قدرت طلبی مشتی خود فروخته.

افسوس می خورم از جهل مردمی که در پی حاکمانی ظالم چون گوسفندانی در پی گرگ در راهند.

افسوس می خورم از وطنی که به دندان گرگان درحال دریدن است و من تنها نظاره گرم و در سکوت.

افسوس می خورم از اینکه بگویم ایرانیم و مسلمان.

وقتی به گذشته نگاه می کنم چیزی جز تباهی و بازگشت به عقب نمی بینم ، انقلابی بود برای از بین بردن ظلم ، ظلمی که بر اغنیا می رفت ظلمی برای غارت اغنیا نه فقرا فقیر چیزی برای غارت ندارد فقیر همیشه فقیر است و هرگز به چشم نمی آید ، فقیر تو سری خور اغنیا و برده  است ، فقیر پایمال اغنیا و حاکمان است ، فقیر مهره سرباز صفحه شطرنج حکومت است ، تنها به جلو برود و تنها قربانی باشد.

افسوس می خورم از اینکه داعیه این انقلاب مستضعف و مردم بودند اما امروز مردم زیر پاهای انقلاب جز خس و خاشاک نیستند ، فریاد تظلم خواهی در پیچ و تاب راهروهای قانون گم شده است ، قانون صفحه مازی است که راهی به هیچ کجا ندارد برای مردم .

افسوس می خورم که انقلاب در دستان لیبرالها بنیاد گذاشته شد و در دستان لیبرالها رشد کرد و در دستان لیبرالها استخوان این مردم به ظاهر صاحب انقلاب خورد می شود .

افسوس می خورم از اینکه داعیان مردم و انقلاب یکی به نعل می زنند و یکی به میخ اما حامی ظالمند فریاد وا مصیبتای حاکمان بلند است اما در زیر بیرق ظالم سینه می زنند ، باز این چه شورش است که در خلق عالم است.

افسوس می خورم از قانونی که اجازه می دهد سارق بی پروا دست در جیب مردم کند و حق آنان را ضایع و حاکم تنها با زاری کردن به احوال مردم تنها در ظاهر گریبان برای آنان چاک کند اما در پس پرده حامی دزدان و غارتگران باشد.

افسوس می خورم به رفتن کسانی که دلسوز انقلاب بودند و اکنون در زیر خروارها خاک خفته اند .

افسوس می خورم که کاخ ظالم پیش از این چهل سال به سعد آباد و گلستان و مرمر ختم می شد اما پس از گذشت این سالها کاخ ظالمین نو کیسه در تمام دنیا برپا شده است . اگر حاکمان طاغوت اشراف هزار فامیل بودند و افرادی معدود از این قوم غارت می کرد ، اکنون ظالمان میلیون فامیل اموال مردم را به غارت می برند، که ریشه سرطانی دوانیده اند.

افسوس می خورم که نماز اول وقت و خواندن قرآن و لباس پاره و نعلین پینه زده و اشک های ظاهری و حرف های بی پشتوانه ، قرآن سر نیزه امروز شده است . 

افسوس می خورم که قانون اساسی  امروز بی اساس ترین قانون است و قانون مجلسی بی تعهد اساس بی قانونی است.

افسوس می خورم از دولتی که نفهمیدن از افتخارات آن است و مدیرش بی تدبیر ترین مدیر حتی از زمان قاجار است .

افسوس می خورم که عهد نامه نرکمانچای شرافتی بیش از عهد نامه برجام دارد .

افسوس می خورم که چرا انقلاب شد تا بعد از چهل سال برگردیم به گذشته ای که بخاطر بد بودنش انقلاب کردیم ولی حالا برای رفتن به زیر بیرق همان بیگانگان امروز پرچم سفید بلند می کنیم که بیا رفاقت کنیم و ما را ببخش .

افسوس می خورم از اینکه خارجیان و ممالک همسایه بی تعهدی دشمن ما را فهمیده اند اما حاکمان ما به دنبال چاپلوسی دست به دامن دشمن شده اند ،کجایند همت ها و باکری ها و آیت ها و بهشتی ها و رجایی ها تا ثمره زحماتشان را امروز در دستان مشتی خود فروش و دو وطنی ببینند که قسم به نابودی مردم و وطن خورده اند.

افسوس می خورم از چشم پوشی ولایتی که حق دولت ارجح بر حق مردم است شاید مولا علی ( ع) زر سرخ در دستان عقیل گذاشت نه ذغال سرخ که امروز فریاد حق مردم از گلوها بیرون می آید و لحظه ای بعد حمایت از ظالم، که حمایت از ظالم عین ظلم است بر مظلوم و خدا از حق مردم بر حاکم نمی گذرد.

امروز افسوس می خورم بر خونهای داده شده و برباد رفته که نه تنها پایه های ظلم را فرو نریخت بلکه سیراب کرد تا عده ای بر عده ای غالب شوند برای ادامه ظلم برمردم .

ای که پنجاه رفت و در خوابی                          مگر این پنج روزه دریابی
تا درین گله گوسفندی هست                             ننشیند فلک ز قصابی
ملک الموت را به حیله و زور                         نتوانی که دست برتابی
بانگ طبلت نمی کند بیدار                              تو مگر مرده ای نه در خوابی
تو ممیز به عقل و ادراکی                               نه مکرم به جاه و انسابی
تو به دین ارجمند و نیکونام                            نه به دنیا و ملک و اسبابی
دست و پایی بزن به چاره و جهد                      که عجب در میان غرقابی
عهدهای شکسته را چه طریق                         چاره هم توبتست و شعابی
کی دعای تو مستجاب کند                              که به یک روح در دو محرابی
یارب از جنس ما چه خیر آید                          تو کرم کن که رب اربابی
گر همه علم عالمت باشد                                 بی عمل مدعی و کذابی
پیر بودی و ره ندانستی                                  تو نه پیری که طفل کتابی